Ria en Wim op de fiets... door Europa!

Het grote mirakel is geschied: vandaag kreeg ik thuis vijf exemplaren van de tweede druk van ons boek "Santiago, here we go" in handen.  Whaow! Dit is gewoon ongelofelijk.  Ik kan mijn ogen niet afhouden van die twee kleine woordjes op het laatste blad: "tweede druk"'. Bedankt aan alle lezers en kopers van het boek. De persoonlijke verkoop van het boek leverde in totaal 590 euro op voor de vzw Engelbewaarder.  Het geld wordt overgemaakt aan het nursingtehuis. Liefst zou ik hiermee bijdragen aan de uitbouw van het kippenhok.  Maar het natuurlijk de VZW die zelf moet beslissen wat ze met de centjes zullen aanvangen.

Sinds we in 2010 met de fiets naar Santiago de Compostela trokken blijft dit avontuur ons nog elke dag beroeren. Het bleek zowel voor ons als voor de dochters een verrijkende ervaring te zijn. Met ons verhaal raken we ook veel meer mensen dan we ooit hadden durven denken.  Welke avonturen we beleefden kunt u zeer binnenkort lezen in het boek "Santiago, here we go" dat in november 2011 verschijnt bij uitgeverij Lannoo. Geniet van ons verhaal en steun daarbij ook het Ortho-Agogisch Centrum Engelbewaarder te Aartrijke. Vzw Engelbewaarder zorgt en begeleidt volwassenen met een verstandelijke beperking. De voorziening bestaat uit: •Een nursingtehuis voor 120 volwassenen met een ernstig of diep mentale, al dan niet meervoudige beperking. •Een dagcentrum voor 10 volwassenen met een matig, ernstig of diep mentale, al dan niet meervoudige beperking. Het boek kost € 25,00 en van elk via ons verkocht exemplaar geven we € 5,00 aan dit waardevolle project. Hoe kun je dit ...

KWB-Steenbrugge organiseert een woord- en fotoavond over een fietsreis naar Santiago de Compostela Het inspirerend reisverhaal over een waargemaakte droom. Steenbruggelingen Wim en Ria fietsten vorig jaar met hun twee tienerdochters vanuit België naar Santiago de Compostela. Ze bundelen hun ervaringen in een doorleefd reisverhaal, doorspekt met praktische adviezen, overpeinzingen en mooie foto’s. De ouders en de dochters vertellen over de kleine obstakels, de lastige momenten en het intens genieten op zo’n 2400 kilometer lange tocht. Een aangename woord- en fotoavond voor iedereen die er om de meest uiteenlopende redenen van droomt om het drukke leven on hold te zetten, op zoek naar het echte leven. Wanneer? donderdag 26 januari 2012 om 20:00u Waar? ’t Centrum, Baron Ruzettelaan 296 te 8310 Brugge Toegang: € 3,00 voor KWB-leden en € 5,00 voor niet-leden Organisatie: KWB-Steenbrugge Contactpersonen: Eric Vanhooren (050/36.28.01) Wim Demey (0478/22.34.59)

Een pelgrimstocht naar het graf van Sint-Jacob eindigt niet in Santiago, maar in Fisterra. Dit is de plaats waar zijn dode lichaam volgens de overlevering aanspoelde. Dit is ook de plek waar een pelgrim zijn pelgrimage beeindigd en naar het normale bestaan terugkeert. Traditiegetrouw doet hij dat door het verbranden van een kledingstuk. Hedentendage is het maken van vuur uit den boze. We kozen voor een originelere manier. Elk van ons schreef zijn korte boodschap op een klein stukje papier. Die stukjes gooiden we samen van de rotskaap naar beneden, direct gegrepen door de sterke wind op dit vooruitstekende westelijke punt in de Atlantische oceaan. We geven ze uit handen. Deze reis is ten einde. En het valt ons werkelijk op. In ons gemoed komt nu het duidelijke besef: het project is ten einde. Deze reis waar we zo lang aan werkten, waar we vijf weken voor leefden op een ritme van opstaan, ontbijt zoeken, fietsen, eten en drinken bijeenhalen, improviseren, een slaapplek vinden, wassen en ...

De laatste heuvel, de laatste afdaling. De eerste kijk op de torens van Santiago vanop de Monte de Gozo. Inderdaad, de kathedraaltorens moeten vanop de heuvels de ongelijke concurrentie aangaan met appartementen en kantoorgebouwen, maar die eerste aanblik op de eindbestemming blijft een eeuwige herinnering. Vijf weken, 35 dagen hebben we hierheen gefietst. Vanuit België, door ons grote buurland Frankrijk, door dat minder bekende Noord-Spanje en nu staan we aan de rand van de stad. Chauvenisten als we zijn kopen we in een winkeltje nog vlug enkele viltstiften om op de zijkanten van onze fietszakken duidelijk te markeren dat wij komen uit het land van Albert en Paola. Daarna de laatste straten door. De wandelende en fietsende pelgrims om je heen. Op een bepaald moment moet je te voet verder, meegenomen door de mensenstroom, richting kathedraalplein. Je ontwaart plots de torens en voor je het weet sta je op het plein. En nu? Je heeft mekaar een dikke pakkerd, klopt mekaar op de schouders,...

Mobiel verstuurd via HTC TOUCH D2.

Nog 7 km. Oef! Het langverwachte einddoel is in zicht. Wat een dag! Deze morgen met een bang hart vertrokken nadat ik gisterenavond het versnellingsapparaat heb hersteld. Maar... Het lukte. In Portomarin hebben we de eerste kilometer zonder kettingprobleem gevierd met heerlijke croissants, koffie en vers fruitsap. Eerste ochtendwerkje: 12 km klimmen. 't Was bijzonder zwaar en zweterig. Je spieren beginnen na een eind te verzuren, maar je moet verder hé. Van een kleinere versnelling naar nog kleinere en maar blijven duwen op die pedalen en trekken aan dat stuur. Op elke top wacht de eerste tot de anderen ook toegekomen zijn. We laten niemand achter. Na 8 kilometer verandert de sfeer. We worden opgeslorpt in een eindeloze stroom pelgrims. Eerst 4, dan tien, enkele tientallen... Tot we moeten bellen om er door te komen. Xacobeo brengt duidelijk een massa volk op de been. Hellingen blijven zwaar, maar al die mensen rond je geven je energie. Franse scouts, italiaanse seminaristen in zwa...

"De laatste loodjes wegen het zwaarst". Hoe waar is nu ook weer dit spreekwoord. Met Santiago in zicht komt elke heuvel hoger en elke klim zwaarder over. Deze morgen hebben we ons privé cultureel centrum weer netjes achtergelaten en zijn we aan de laatste 8 km omhoog begonnen. Eerst de Cebreiro (1310m), dan de Alto San Roque (1270m), dan de Alto do Poio (1335m). Zwaar, maar het uitzicht over de lagere delen van Galicië is wonderbaar mooi. Wij zitten boven de wolken en dat heeft een bijkomende speciale touch aan het landschap. Voor de koffie moesten we wachten tot in Cebreiro, want in het dorp waar we sliepen was nog niets open. Zelfs de bakker opent om 10u. In Cebreiro hangt een zeer commerciële sfeer die me doet denken aan de gelijkaardige overdreven commerciële drang naar valse authenticiteit als in sommige dorpen in Wales, Cornwall of Bretagne. Het krioelt van de "pelgrims". Nu pas begrijpen we de opmerkingen die we eerder lazen in andere reisverslagen over de ma...

Deze morgen hebben we heerlijk kunnen ontbijten in onze b&b in El Acebo, hoog in de bergen. Ongelooflijk hoeveel pelgrims 's morgens door zo'n afgelegen dorp trekken. Zonder deze continue mensenstroom zouden dorpjes als deze echt doodbloeden. Compostella is een economische factor van belang in deze streek. Eerst hadden we een heel lange, prachtige afdaling. De natuur is zeer groen, met beekjes, kastanjebomen, grasvelden,... Na ettelijke kilometers is de fun gedaan. Molinaseca ligt zichzelf te spiegelen in het water van de rivier. De dorpskern werd rustiek onderhouden en heropgebouwd. Ook hier zitten alle bars vol trekkers. Van hieruit gaat het even omhoog naar Ponferrada. Langs het tempelierskasteel kom je het levendige centrum binnen. We hebben niet echt zin in warm eten dus kopen we brood en beleg in een lokale supermarkt. Op een bank in het stadspark wordt alles verorberd. Het is opnieuw verrassend om te zien hoe vriendelijk de spanjaarden zijn tegenover Compostella-gang...

Een mooie dag met een magische avond! We zijn deze morgen vanop onze camping vertrokken rond 9 uur. De nederlandse buren waren al voor ons weg. We hadden het wat moeilijk om wakker te worden na een nachtelijk tetter-bebbel-kabaal naast onze tent. Tot half vier duurde het nachtlawaai inclusief optreden van de lokale Will Ferdy. We hadden het enige vrije staanplaatsje gekregen vlak naast de ingang en het sanitair blok. We kunnen jullie garanderen, Spanjaarden kunnen nogal slaapverstorend kabaal maken. De nederlandse buurman had me gisterenavond nog geholpen om een nieuwe spaak te steken. Het was best een vervelend werkje. De gebroken spaak zat aan het achterwiel aan de kant van de tandwielen. We slaagden erin een noodoplossing te bouwen die het mirakuleus genoeg uithield tot 100m van een fietsenmaker 20km verder in Astorga. Oef! Het ontbijt namen we zoals steeds met dezelfde ingrediënten in een bar met zicht op de romeinse brug. Met een kleine omweg bereikten we het mooie, op een heuvel ...

Een mooie dag met een magische avond! We zijn deze morgen vanop onze camping vertrokken rond 9 uur. De nederlandse buren waren al voor ons weg. We hadden het wat moeilijk om wakker te worden na een nachtelijk tetter-bebbel-kabaal naast onze tent. Tot half vier duurde het nachtlawaai inclusief optreden van de lokale Will Ferdy. We hadden het enige vrije staanplaatsje gekregen vlak naast de ingang en het sanitair blok. We kunnen jullie garanderen, Spanjaarden kunnen nogal slaapverstorend kabaal maken. De nederlandse buurman had me gisterenavond nog geholpen om een nieuwe spaak te steken. Het was best een vervelend werkje. De gebroken spaak zat aan het achterwiel aan de kant van de tandwielen. We slaagden erin een noodoplossing te bouwen die het mirakuleus genoeg uithield tot 100m van een fietsenmaker 20km verder in Astorga. Oef! Het ontbijt namen we zoals steeds met dezelfde ingrediënten in een bar met zicht op de romeinse brug. Met een kleine omweg bereikten we het mooie, op een heuvel ...

De bar in El Burgo was deze morgen al weer proper geveegd. Spanjaarden in een bar hebben immers overal de gewoonte alles op de grond te gooien: sigarettenpeuken, papiertjes, notendoppen, alles. Op het einde van een drukke avond en nacht ziet de vloer van zo'n bar er uit als een slagveld. In deze schoongeveegde bar konden we ons weer tegoed doen aan chocoladekoeken, croissants, vers sinaasappelsap en koffie. De wind zat zeer goed en was krachtig. Langs de weg haalden we één voor één alle andere wandelende pelgrims in. Op een eind begin je ze allen te herkennen. "Buen camino" moet je zo wel tientallen keren herhalen en beantwoorden met "Gracias". Tegen elven reden we al León binnen. Recht naar de kathedraal voor de zondagse mis met klanken van het magistrale orgel. Veel pelgrims maken van de kans gebruik om hier ook even tot rust te komen. Vlak naast de kathedraal stallen we onze fietsen tegen de gevel. Wijzelf kiezen voor paella op het terras. Het is leuk om voor...

Mobiel verstuurd via HTC TOUCH D2.

44,8 gr. Da's warm genoeg om het na 58 stoffige kilometer voor bekeken te houden. Deze morgen aten we zoals vele andere Caminogangers op het terras van de lokale bar. Een aantal aanwezige gasten herkenden we en omgekeerd. Het vers geperst fruitsap kost hier een habbekrats en is heerlijk. Vanuit Carrión volgden we de oude pelgrimsweg. Grind, zand en stof vormden voor ons de nieuwe, (s)toffe uitdaging. Het is wel iets lastiger rijden, maar je geraakt meer opgenomen in de grote troep Santiago-gangers. Het geeft je een speciaal gevoel. We krijgen bijna medelijden met de wandelaars die deze vlakte door moeten. Ik ben dan toch liever te fiets. Hannelore voegt er aan toe: per auto is nog beter. Stof maakt dorstig, dus stopten we in bijna elk dorp op onze weg voor ofwel een cola in de bar of fris water in de dorpswinkel. De afstand tussen de dorpen is hier wel veel groter. In een godvergeten gat, genaamd Moratinos vond Hannelore een credential met vele stempels. Blijkbaar vergeten door ene...

Ontbijt in Burgos, dat mag geen probleem zijn. De panaderias en cafeterias zijn alom tegenwoordig. Een "café americano" (groot zonder melk), een café con leche of hun colacao (warme chocolademelk) is een ochtendlijk genoegen. Daarna de fiets op en de weg uit de stad zoeken aan de hand van de ontelbare gele pijlen, caminosterren, opschriften, ... Je kunt moeilijk missen. Buiten Burgos wachten ons al snel de eindeloze graanvlakten. We komen dicht bij de Tierra de Campos, ja die van het "spaanse graan heeft de orkaan doorstaan". Eindeloos recht is de weg, aan de horizon met de hemel versmolten in een luchtspiegeling. Ik weet nu waarom ze "Spanj-AARD" zeggen tegen de Iberiërs. Volgens mij wonen ze onder de grond. De ganse tijd zie je géén levende ziel op straat, in de velden of op de wegen. Maar wanneer je om 13 uur halt houdt op een desolaat kruispunt met enkel een restaurant en een tankstation, dan zie je een magisch fenomeen. Eerst zit je moederziel alleen ...

Vandaag was het rustdag. Lekker lang geslapen en daarna de stad in. De straatjes verkennen en de andere pelgrims gadeslaan. De prachtige, praalrijke kathedraal bezoeken. Je ogen de kost geven aan de schilderwerken van Van Cleef, de brussels-brabantse wandtapijten, de albasten grafmonumenten, de luchtige koepels, de hemelse gewelven,... die mensen hadden er verstand van indertijd. Die van onze tijd ook. Een duizeligmakende 3d-visualisatie van de Castilliaanse Jacobeoroute en de structuur van de kathedraal zijn fantastisch goed gemaakt. Een bezoek van de kathedraal houdt je hier gemakkelijk 2 uren bezig. Voor de kathedraal zagen we ook weer onze spaanse fietspelgrims terug. Ze waren zeer verwonderd dat we gisterenavond al toegekomen waren. Daarna churros con chocolate. Nog wat flaneren door de parken en de winkelstraten. Zachte chorizo bij een lokale charcutier om uit het vuistje op te eten. Een ijsje op de Plaza Mayor. Een koffie op een ander pleintje tot... Verdorie! Waar is Hannelore...

Spaanse campinguitbaters die de dochters van een vlaamse vader een letterlijk koude douche willen geven na een ganse dag fietsen in de hitte, wezen gewaarschuwd: ze zullen een vlaamse colère krijgen in 't vermassacreerd spaans... Tot ze een deel van zijn geld teruggeven. Dat is hetgeen onze uitbater van gisterenavond overkwam. Niets te "mañana". Hoe dan ook, we hebben goed geslapen. Voor het ontbijt trokken we naar een lokale bar. Zo'n spaanse bar is een fenomeen op zich. Rond negen uur loopt zo'n etablissement vol met arbeiders, gepensioneerden, bedienden, commerciëlen,... voor café con leche, café, croissants,... Er wordt gebabbeld, geroddeld, onderhandeld en vooral veel gerookt. Het is de moeite om al die activiteit gade te slaan. In Najera vielen ons de antennes en schoorstenen op. Ze zitten vol ooievaars, honderden. Je ziet ze ook hoog in de lucht zweven op de thermiek. Met onze 2 dochters in de buurt jagen we die beesten angstvallig van ons weg. We fi...

We zijn deze morgen rijkelijk laat uit het Hostal El Volante vertrokken. Zo heerlijk geslapen tussen kraakverse lakens en dat na het lekkere eten van gisterenavond. Rond 10u hebben we koeken, yoghurt en fruitmelk gegeten op de parking van het Eroski-center. Voor de slechten van geest onder jullie... Da's een lokale soort Delhaize met een raar klinkende naam. Onze eerste stopplaats, de beroemde wijnfontein van Irache. Ter compensatie van de bouw van een wijnbedrijf, vlak bij het klooster van Irache, staan twee kraantjes in de muur. Eén met wijn, de andere met water. Tuurlijk moesten we proeven en we waren niet alleen. Een groep franstalige belgen, wandelaars lestte ook de dorst met de heerlijke rode wijn. Bleek dat ze uit Braine l'Alleud kwamen en zeer goed Partena kenden. Wat een toeval! Elk jaar leggen ze een stuk van de Camino af. De portugese groep fietsers zou ons later nog eens tegenkomen en aanmoedigen. Het gebeurt vaak dat de dochters aanmoedigende woorden en bew...

Met lood in de schoenen trokken we deze morgen de baan op. Eerst was ik met de fiets de hoger gelegen stad ingetrokken op zoek naar lekkers en zeer slaagde ik erin om de bakkerij toonbank leeg achter te laten.   De tocht begon zwaar. Nog altijd dezelfde vervelende wind. Eerst een lang stuk bergop, sleurend, trekkend en zodra eventjes stopte... ijskoud.  Hoe dan ook ze zetten door, en rond de middag kwamen we eindelijk in Monreal, net voor het einde van deze zware vallei.  Hier deden we ons tegoed aan ciabbata met kaas en salami op stoeltjes en tafeltjes van de lokale kruidenier, in het midden van de steeg.   We waren  pas vertrokken toen de dames sanitaire stop wilden houden... maar niet verder, want daar staat een grote groep wielrenners.  De meisjes kruipen achter struiken... komt toch wel een van die wielrenners naar ons gereden... "Wilde gijle ook iets meedrinken?". 't waren verdorie belgische fietsers die met Jovaka op fietstocht zaren naar Compost...