vrijdag 28 juli 2017

Conclusies na 1 maand fietsen doorheen Engeland

Conclusies na 1 maand fietsen

1.535 kilometer. 26 fietsdagen. We doorkruisten Engeland van oost naar west en van noord naar zuid. We reden doorheen Yorkshire, het Lake District, het Peak District. We ontdekten steden als Manchester, Liverpool, Birmingham, York, London. We volgden de oevers van de Thames, Humber, Mersey, Ouse. We stonden aan de stranden van de Ierse Zee, de Noordzee, het Kanaal. Wat is ons als fietsende reizigers bijgebleven na deze maand?

Laat ons duidelijk zijn, Engeland blijft een prachtige reisbestemming. Het heeft enorm veel te bieden op landschappelijk, historisch en cultureel vlak. Hun kunst om oude cultuur en gebouwen in stand te houden is bewonderenswaardig. Noem het gerust conservatisme. Wat vroeger goed was zal nu ook wel goed zijn. We ontmoeten heel veel behulpzame, vriendelijke en geïnteresseerde mensen. We loved it. We enjoyed it!

In de landelijke gebieden brachten de fietsroutes van Sustrans en het National Cycle Network ons via rustige landwegen naar bijzonder mooie plekken. Deze mensen, -vaak vrijwilligers-, leveren uitstekend werk, maar moeten het stellen met beperkte middelen en ze zijn voor de kwaliteit van de wegen afhankelijk van de medewerking van lokale overheden. Bedankt Sustrans!

Eens je de verstedelijkte zones binnenkomt verandert de situatie. Dan komen we op fietspaden terecht.

Komen we nog terug voor een lange fietsvakantie? Neen! Om drie belangrijke redenen.

Primo, de fietspaden, voor zover die al bestaan, zijn niet of zeer slecht onderhouden. Vaak moesten we ons een weg banen tussen onkruid, ongesnoeide struiken of afval. Het wegdek is hobbelig, beschadigd of is een amalgaam van lappen asfalt, beton of steengruis. Is er een nationale wet die stelt dat een fietspad hobbelig MOET zijn? Je moet voortdurend uitkijken voor putten. Na een maand fietsen voelen we ons murw geslagen door brandnetels en distels. Onze helm hadden we niet nodig om ons te beschermen bij een val, maar om de overhangende takken af te weren.
Trouwens, een fietspad, zelfs als die felgroen of felrood gekleurd is, heeft een zeer belangrijke functie: parkeerstrook. Daar sta je dan als fietser.

Secundo, autobestuurders hebben geen enkel respect voor fietsers of voetgangers. Eén uitzondering: bij het inhalen laten ze hoffelijk voldoende plaats over tussen de auto en je fiets. Voor de rest zijn voetgangers en fietsers hinderlijke obstakels op de weg. Nooit zagen we een chauffeur, al was het maar heel even, vertragen om een voetganger of een fietser de straat te laten oversteken. Kinderwagen of rolstoel speelt geen rol, de auto is baas! Bij regelmaat werden we de pas afgesneden door een auto die absoluut zijn voorrang opeiste. Dat je daarbij de zwakkere weggebruiker in gevaar brengt is blijkbaar geen punt. Een van de B and B uitbaters stelde een correcte analyse. "Op de weg is de auto de baas. Dus wordt de fietser naar een slecht onderhouden fietspad weggedrumd. Wat doet hij dan? Hij fietst dan maar op het voetpad waar hij voetgangers in gevaar brengt. Maar dat is niet de zorg van de autobestuurders".

Tertio, als je dan een goed fietspad vindt, dan word je regelmatig geconfronteerd met "poortjes" waarbij je je afvraagt hoe je deze hindernis neemt met bepakte fietsen. We dachten vaak:"Wie vindt deze pesterijen uit".

Onze conclusie: We komen zeker nog terug, Brexit of geen Brexit, maar dan zal het met de auto zijn. Dan zullen we ons als middeleeuwse ridders in ons stalen ros hoog boven het fietsende en wandelende gepeupel wanen.

donderdag 27 juli 2017

Dag 26: 41 km 1484 km Brabourne - Dover

Dag 26: 41 km 1484 km Brabourne – Dover









De laatste volledige fietsdag op Britse bodem. We vertrokken te laat uit de Bulltown BandB. De gastvrouw is te vriendelijk en de leuke babbel loopt er altijd uit. We like that!

Onmiddellijk na het verlaten van het huis moeten we de spieren spannen, want we moeten de North Downs op. Maar dat wisten we van vorige reizen. Deze heuvels lopen door tot aan de kust in Folkestone en Dover. Bovenop heb je wel een prachtig uitzicht op de laagvlakte en het Kanaal. Vandaar verder naar Etchinghill en dan dalen we af naar Folkestone. Vijf regendruppels en dat was het dan voor vandaag. Voor de rest van de dag kregen we het zonnetje te zien.

Het stadscentrum van Folkestone ligt hoog boven op de cliffs. De fietsroute naar Dover passeert helemaal onderaan, vlak aan het strand. Om daar te geraken moeten we sterk naar beneden afdalen. Uit tegenovergestelde richting komt een wielrenner de steile heuvel opgepuft. Hij bevestigt dat we naar beneden moeten. Als geoefende wielrenner wil hij weten wat we hier doen. Zijn reactie, als doorwinterde Britse fietser vat zowat alles samen. "Congratulations! I wouldn't want to cycle around the UK. Too dangerous and the cycle paths are terrible". Hij gaat op fietsvakantie in Denemarken, Nederland en...België We begrijpen hem.

We volgen het pad langsheen de onderste rand van de kliffen en komen terecht in het voor ons tot heden onbekende Folkestone Harbour, een kleine vissershaven warempel. Mooi. Vandaar begint het zware werk. We moeten immers de volgende kliffen over en sleuren onszelf van uitzichtpunt naar uitzichtpunt omhoog. Is het toevallig dat de camping hier "Little Switzerland" heet? We komen steeds hoger boven de stad en bereiken na al dat geklim eindelijk het hoogste punt, hoog boven de zee en de A20. Vanaf hier zie je Dover in het oosten, Folkestone onder je en naar het westen kijk je uit over Hythe en daarachter de zoute vlakte van de Romney Marsh. Heel mooi.

Vandaar verder bovenop de kliffen langsheen het Battle of Britain Memorial ter herdenking van de gesneuvelde RAF piloten tijdens WO II. Goede plek voor een koffie en een pauze op de grasheuvels met zicht op de kliffen en de zee. We zitten hier duidelijk op een drukkere fietsroute. We ontmoeten drie Britten die de kanaalkust affietsen, een Engelse dame die in meerdere etappes van Sussex naar Land's End rijdt en een Belgisch koppel dat met de baby mee op fietsreis is. Ik durf me niet inbeelden hoe die met dat karretje moeten hebben gesukkeld. Ocharme die kleine? En de papa die de kar moet trekken.

De Engelse dame verwittigt ons voor de vreselijke staat van de route richting Dover. En ze had gelijk. Grote stenen, grind, putten en dat alles overgoten met een sterke zijwind. Bij momenten houden we onze fiets nog net onder controle. Maar...het landschap blijft schitterend.
Net voor we de finale afdaling naar Dover inzetten merken we rechts van ons een tunnel die steil in de klifwand afdaalt. Eerst denk ik aan een diensttunnel, maar je kunt er ook doorheen naar een afgeschermd puinplateau aan de voet de de witte kliffen. We zijn er in gegaan en zo kwamen we in een soort mininatuurreservaat terecht. Hier leven zeevogels en adders. Het is een prachtige plek om de beukende golven gade te slaan. Het imitatievuurttorentje beschermt je tegen de natuurelementen.

Na ons hier volgepropt te hebben met kersen moeten we natuurlijk wel weer uit die tunnel naar boven fietsen. Lastig, maar dat is een keuze die we zelf maakten he.

De laatste energieboost om tot aan onze BandB te komen moeten we nu leveren. We moeten de Old Military Road op...naar boven. Keisteil. Het klimmen zal ons achtervolgen de allerlaatste yard op Britse bodem. Hoe dan ook, we zijn er geraakt. We kenden de route van vandaag al van eerdere uitstappen maar toch hebben we weer veel nieuwe zaken ontdekt.

Morgenochtend staan we om 8:30 in de haven voor de check-in en dan steken we het kanaal over. Op weg naar de tussenstop in Nieuwpoort. Nog 90 kilometer te gaan.




woensdag 26 juli 2017

Dag 25: 41 km 1443 km Leeds Castle - Brabourne

Dag 25: 41 km 1443 km Leeds Castle - Brabourne

Overal zien we al de grote verkeersborden naar Dover en de kanaaltunnel. Wanneer we met de auto naar Engeland komen dan weten we bij het zien van deze borden dat we over 5 uur thuis zijn. Als fietser zit je in een ander tijdsperspectief. Wij zijn immers nog 3 a 4 dagen van huis weg. Het maakt afstand veel tastbaarder, net als het reliëf trouwens.

Eerst bezoeken we Leeds Castle, een waterburcht. Het kasteel is genoemd naar het dorpje Leeds dat bij het kasteel ligt en heeft dus niets te maken met de 300 kilometer noordelijker gelegen stad Leeds.
Het kasteel wordt reeds beschreven in het Domesday Book van Willem de Veroveraar. Het functioneerde door de eeuwen heen als Noormannenfort, verblijfplaats van zes middeleeuwse koninginnen, paleis van Henry VIII.

We bezoeken het kasteel, de tuinen en het doolhof. In het doolhof botsen we weer op...de Brexit. Een Engelsman wil weten waar we vandaan komen. Zijn zoon werkt voor Lhoist, een groot steengroevebedrijf in België en zo komt het onderwerp weer aan bod. Tuurlijk stemde hij tegen. "Nobody knows what is going to happen".

Leeds Castle is mooi maar evenaart niet Windsor Castle of Hampton Court. We hadden er meer van verwacht.

We springen terug op de fiets en rijden naar de overkant van de vallei want door Hollingbourne loopt route 17 gelijk met de North Downs Way. We zitten weer op het Nationale FietsNetwerk. Maar voor wie nu denkt, ik neem de fiets en doe die route ook, één advies: deze route is waardeloos voor gewone fietsen. Steenslag en modderpoelen (het heeft nochtans niet veel geregend de vorige dagen) maken ons het leven lastig. Onze zakken raken onderaan nat door de diepe plassen. Hoe durven ze dit een fietsroute te noemen? Op het einde kruisen we nog twee wagens waardoor we nog tussen de doornen mogen kruipen. Weg van dit pad, terug naar de drukke A20. Wat zijn daar de opties? Ofwel op weg samen met het drukke verkeer ofwel op het "fietspad". Dat laatste omschrijf je best als een rommeltje van oud asfalt, betongruis, onkruid, afval en ongesnoeide bomen. Na 25 dagen hebben we het echt gehad met hun verschrikkelijke fietsinfrastructuur...en met de chauffeurs. Eén advies voor wie een ontspannen recreatieve meerdaagse fietsvakantie zoekt: "Blijf weg uit de UK."

We zijn in Bulltown, even ten zuiden van Ashford. De BandB hier is heerlijk en de pub 3 km verder serveert heerlijk eten. De Five Bells, onze favoriet.
Maar hoe er te raken, bergop, na een uitputtende fietstocht? Wel, de uitbater van de BandB stelt ons een lift voor. Joepie en bedankt. En hoe keerden we terug? Wel, na het eten hoorden we de mensen aan het tafeltje afrekenen en we vingen het woord "Bulltown" op. Van het een komt het ander en voor het weten rijden we samen met hen in de auto trrug naar de BandB. Wat een geluk. Dankjewel Graham en Fiona. 

Morgen fietsen we naar Dover en dan de boot op, naar het fietsparadijs: Vlaanderen




dinsdag 25 juli 2017

Dag 24: 90 km 1402 km - Londen - Maidstone















Dag 24: 90 km 1402 km - Londen - Leeds Village

Deze morgen steken we de Thames over via de Greenwich Voetgangerstunnel. Vanaf Greenwich volgen we het Thames Path.

Wie ooit eens op een originele manier naar Londen wil, die neemt de ferry naar Dover en rijdt dan verder met de wagen tot in Erith, even voorbij Dartford. Neem je fiets van de auto, ga naar de oevers van de Thames en fiets vervolgens met route 1 en daarna 4 tot in het hartje van de stad. 30 kilometer lang volg je de rivier langsheen industriële gebieden, woonzones met steeds luxueuzere promenades, de O2-arena, Greenwich, de Cutty Sark,... Het is een bijzonder afwisselend en goed bewegwijzerd circuit. Slechts op 2 plekken moesten we een omleiding volgen omwille van de voortdurende bouwprojecten hier, maar we werden weer op de goede weg gezet door een fietsende vader en zijn twee jonge kinderen.

Vanaf Erith vervallen we direct weer in het oud zeer. Het mooie pad wordt een sintelpad en nadien een door onkruid en struiken overwoekerd aarden pad inclusief de hemeltergende poortjes. De bagage van Ria moet er allemaal af. Wie bedenkt zo'n pesterij voor fietsers? We hebben blijkbaar ook de laatste fase van het stedelijk gebied bereikt. We wanen ons in de endeldarm van de grootstad. Hier wordt al het stedelijke afval verzameld, verbrand, begraven en gerecycleerd. De weëige stank krijgen we er gratis bovenop terwijl we verder hotsebotsen over ons (fiets)pad. National Cycle Route number One nota bene.

In Dartford wordt Ria weer met haar neus op de harde feiten gedrukt dat je als fietser waardeloos bent. Aan het kruispunt wil ze rechtdoor de hoofdweg oversteken. Aan de overkant staat een auto die rechtsaf wil. Ria steekt over omdat ze rechtdoor gaat en zoals je van een Engelse chauffeur verwacht blokkeert hij haar midden op het kruispunt. Ik, als auto, eerst. Punt! Dit egocentrische gedrag hebben we nergens gezien in Duitsland, Oostenrijk, Zwitserland, België, Nederland, Spanje, Frankrijk,...

We naderen de hoge Dartford Bridge en rijden verder richting Gravesend en Rochester. Het fietspad loopt vlakbij de snelweg. Echt rustig kun je het niet noemen. Vliegtuigen boven ons en links en rechts het voorbijrazende verkeer.

Tijd voor pannenkoeken in Rochester en dan volgt een flink staaltje "trek uw plan". Enkele kilometers ten zuiden van Rochester loopt de M2 via een lange viaduct over de Medway rivier. We moeten over die snelweg geraken maar alle aanduidingen over hoe je dit doet ontbreken. Volgens de kaart loopt de fietsroute met de brug over de rivier en aan de overkant, dus anderhalve kilometer verder neem je een soort doorsteek waardoor je aan die kant van de rivier aan de andere kant van de snelweg uitkomt. Daarna fiets je aan de overkant van de viaduct terug naar hier. Het lijkt me crazy dat ze bij de bouw van dit viaduct geen klein tunneltje voorzien hebben. Dit kan toch niet! Of toch? Het absurde verhaal en de kaart wordt bevestigd door een ultraloper die net vandaar komt. Ok, dan doen we dat dan maar. Anderhalve kilometer de brug en de rivier over. Aan de andere kant is echter geen pad te bespeuren dat ons aan de goede kant zou kunnen terugbrengen. "Spelen ze met onze voeten" vragen we ons boos af. Maar..op een bankje zit Richard. Mountainbiker. Schilder. Afkomstig uit Maidstone. 70 jaar. Fit! 15 km rijdt hij met ons mee tot in Aylesford, waarna hij ons de rechte weg toont naar onze eindbestemming in Leeds Village. Bedankt Richard want door hem omzeilden we een lang steenpad door de bossen op de heuvelrug en ontdekten we mooie nieuwe asfaltwegen. En ook Richard ergert zich aan het absurde fietspadenbeheer in de UK. Veel geld steken in 500 meter gloednieuwe asfalt dat tot niets dient, maar geen geld voor het basisonderhoud van de bestaande paden. We kunnen hem enkel bijtreden terwijl we overhangende struiken proberen te vermijden.

Uiteindelijk komen we na 90 kilometer in Leeds Village in Kent. En de laatste kilometers zijn zwaar. Moest er plots een bord gestaan hebben met daarop "Innsbruck 5 km", wel ik zou het geloofd hebben. We hebben echt gesleurd om tot aan de BandB te komen. Maar... We zijn er.

Morgen: Bezoek aan Leeds Castle en dan naar Ashford.

maandag 24 juli 2017

Dag 23: 88 km Eton - Londen

Dag 23: 88 km 1332 km Eton - Londen

Overslapen! Deze nacht nog wakker gekomen rond half vier en naar de WC geweest en de volgende keer dat ik mijn ogen opende was toen iemand onze deur opende om tien uur. We zijn nog nooit zo rap naar de ontbijtzaal geweest.

Hoe dan ook, om elf uur zaten we op de fiets. Het eerste deel van de route bracht ons dwars doorheen het uitgestrekte Windsor Great Park. Tot aan de ingang stonden er mooie aanduidingen van route 4 maar eens in het park was daarvan niets meer te merken. In dat labyrint ontmoeten we aan de voet van het ruiterstandbeeld van Elisabeth II gelukkig twee arbeiders van de Royal Crown Estates die ons met handen en voeten de weg wezen naar Prins Edward's residentie, de pub en de Ferrarigarage en dus de uitgang. We vonden de uitgang, maar dat was niet dankzij die uitleg, want met de links-rechts-omhoog-rondpunt-rechts-... van de brave konden we niets aanvangen. Toch bedankt voor de hulp

We zitten hoog maar een mooi uitzichtpunt vinden we niet. Maar in Runningmede staat een herdenkingssite voor de 20.000 RAF militairen die geen gekend graf hebben. Bovenop het gebouw staat een uitkijktoren. Als je de draaitrap tot helemaal boven oploopt, dan krijg je een wijds panorama te zien op Windsor Castle, de Theems, Heathrow, de grote Londense waterreservoir en de Londense city. Verbazingwekkend mooi.

Nadien komen we in Cherstey aan de mooie bogenbrug over de Thames. Maar diegene die daar de fietsbordjes heeft gezet moet toch ook behoorlijk diep in het glas gekeken hebben. Als je de pijltjes volgt kom je na enkele bochten telkens weer op je startpunt terecht. We zoeken dan maar gefrustreerd zelf onze weg met behulp van het kompas. Zo komen we op de goede weg. In omgekeerde richting staat er wel een omstandig bord met uitleg over de verschillende routeopties. Tja...

Vanaf nu is onze route 4 zich immer nauwer aan het vervlechten met de Thames. Sluizen, stroomversnellingen, boothuizen, mooie villa's, roeiclubs,... Alles passeert de revue. In Shepperton zet een minuscuul bootje ons samen met de fietsen over de rivier. Sommige huizen zijn echt kasten. Het summum van de huizenpracht vind je Hampton Court. Een magnifieke gebouw dat zichzelf quasi majestueuze allures aanmeet.

Even na Kingston gaan we de Thames over richting Richmond Park. Wat was dat een verbluffend park! Ik dacht dat dit een park was zoals zovelen, maar dit is dus een enorm natuurpark op amper 15 kilometer van het centrum van Londen. Hier lopen hertenkuddes gewoon wild rond. Prachtige eiken, heuvels, meren,...allemaal van de Crown. Als je ooit nog eens naar Londen komt, bezoek dan zeker Richmond Park.

Nu naderen we echt de City. De fietsroute voert ons probleemloos door deze miljoenenstad. Bedankt Sustrans! We zijn als fietsers trouwens niet eens de uitzonderingen hier. Duizenden pendelaars fietsen naar huis. We fietsen voorbij de Houses of Parliament, Tate Modern, de London Eye en we fietsen samen met het drukke verkeer over de Tower Bridge en dat heeft toch wel een zeer bijzonder gevoel. Whaow!

Vandaar route 13 en ook een stukje de Cycle Snelweg richting Canary Wharf en de Isle of Dogs waar we een B&B hebben in The Ship Inn. We zitten hier tenmidden een mooi tot woongebied geconverteerd dokkengebied.