maandag 5 juni 2017

De route ligt vast.

De fietsroute ligt vast. Het vergde veel opzoekingswerk en neuzen in landkaarten en fietsgidsen, maar we zijn er uitgeraakt. Ik begin me een echt reisbureau te voelen. PlebsTours herleeft! Gelukkig bestaan de Sustrans-kaarten die je een goed overzicht geven van alle mogelijke fietsroutes, met of zonder verkeer. Naast de globale overzichtskaart heb ik gisteren wel de detailkaarten gekocht via hun online shop. Een papieren kaart is nog altijd iets "bedrijfszekerder" dan een smartphone :-). Ook heel wat B&B en hotels werden al geboekt via Booking.com, Airbnb of FarmStayUK.

Inclusief de aanlooproute naar Zeebrugge en de terugkeer vanuit Duinkerke komen we aan +- 1400 kilometer. We hebben weer heel wat om naar uit te kijken.

We fietsen eerst naar Zeebrugge waar we de P&O nacht-ferry nemen naar Hull. Daar begint de volgende dag dan de echte fietstocht. Er staat boeiende dingen op het programma en de natuur zal weer onze interesse wegdragen, zeker met de Yorkshire Dales en het Lake District in het noorden en het Peak District in het midden. Grote steden ontbreken ook niet: York, Liverpool, Manchester, Birmingham, Oxford en London.

We kochten al een National Trust-jaarkaart zodat we te volle van het culturele erfgoed kunnen genieten.



vrijdag 3 maart 2017

Wim en Ria verkennen Groot-Brittannië

Brexit of niet, dit jaar gaan we met de fiets naar Groot-Brittannië.

We opteren voor een grote “omloop” van het eiland. We vertrekken ’s avonds vanuit Zeebrugge met de P&O-ferry naar Hull. Vandaar beginnen we onze ontdekkingsreis langsheen enkele van de mooiste natuurgebieden: North York Moors National Park, North Pennines, Lake District National Park, Yorkshire Dales National Park, Peak District National Park, The Cotswolds, North Wessex Downs, South Downs National Park. We doen eveneens enkele grotere steden aan: York, Blackpool, Liverpool, Manchester, Oxford, Reading, Southampton, Portsmouth en natuurlijk London.


Het wordt een 1200 kilometer lange fietsontdekkingstocht. De route ligt nog niet helemaal vast. Het is niet zo evident om praktische fietsgidsen te vinden, dus zullen we het zelf moeten uitzoeken. We baseren ons grotendeels op het Sustrans-fietsnetwerk. Gelukkig bestaat de routetool van CycleStreets.net, waarmee we de ideale fietsroute kunnen berekenen. We weten natuurlijk niet of dit in de praktijk ook de ideale route zal zijn. We zullen dit gaandeweg moeten ondervinden. Ondertussen hangt de fietskaart van Engeland aan onze keukenmuur. We hebben wel al ervaring met het fietsen in Engeland, want we fietsen al naar London en Canterbury.

Het einddoel van de reis: Dover. We verkiezen Dover als terugkeerhaven omdat de hoge frequentie van de ferries naar Calais en Duinkerken ons toelaten om de overtocht niet te lang op voorhand te moeten boeken. Zo blijven alle opties tot het einde open.

Wil je ons volgen en wil je weten hoe dit avontuur verloopt? Dan kun je je emailadres achterlaten in de rechtbalk. Of heb je interessante tips voor ons? Laat dan zeker iets van je horen.

vrijdag 2 september 2016

30/8/2016 - Terug naar huis

De terugreis verloopt bijzonder vlot. Van het hotel Gronda Lagonera in Tessera naar de luchthaven Marco Polo is het amper anderhalve kilometer fietsen. De bewegwijzering is voldoende duidelijk zodat we zonder problemen de weg vinden naar de vertrekhal op de eerste verdieping. De lift is amper groot genoeg voor één fiets, dus we doen dit in twee keer.

Luchthavenmedewerkers met gele t-shirts zijn er om passagiers info te geven. Volgens de jonge dame moeten we onze fietsen gewoon meeloodsen naar de check-inbalie van Brussels Airlines. Nadat de gewone bagage werd ingecheckt wordt ook onze fiets gewogen. Minder dan 24 kilo, ze mogen dus mee. Ze moeten niet verpakt worden. Maar dan moeten we ze wel aan een andere ingang afgeven, die van de buitenmaatse bagage (oversized luggage). Een securityman neemt fiets per fiets mee achter de deuren van de securityzone en controleert ze op explosieven. Tja, je weet maar nooit wat we op onze reis allemaal meesleepten. Beide fietsen worden op een karretje geplaatst. Mooi recht, naast elkaar. We zijn dus hoopvol over de goede afloop van dit transport.

Nadien zullen we toch deze hoop moeten relativeren. Als we in het vliegtuig zitten, zien we een wagentje naar het vliegtuig rijden met daarin twee fietsen, horizontaal, boven op elkaar gelegd. Oei. Dat is al heel wat minder geruststellend. Zo verdwijnen ze in het bagageruim.

Later, na ontvangst en thuiskomt blijkt het achterwiel van Ria haar fiets het meest afgezien te hebben van dit vliegtuigavontuur. Het wiel is krom. Mijn voorlicht is ook naar de vaantjes.  Nu weten we het dus ook voor de volgende keer. Alles inpakken in karton of een doos. Dat is de boodschap.

zondag 28 augustus 2016

28+29/8/2016: Venetië bezoeken


Venetië per fiets bezoeken levert geen enkele meerwaarde op. De ontelbare bruggen zijn er voorzien van trappen. Hierover fietsen is onbegonnen werk. We willen onze handen vrij houden om te genieten van deze prachtige stad. Ons hotel “Gronda Lagunare” ligt in Tessera, een kleine tien kilometer van Venetië verwijderd, maar doordat alle bussen naar de luchthaven Marco Polo er voorbijrijden, kunnen we elke kwartier een bus nemen van en naar de stad. Ideaal.

Voor 30 euro kopen we een kaartje voor twee dagen gebruik van het openbaar vervoer van ActV, de openbare vervoermaatschappij die de busboten exploiteert die je overal ziet rondvaren op de kanalen. We zullen er volop gebruik van maken. Deze boten, vroeger de Vaporetto genoemd, laten je op een zeer aangename kennismaken met deze stad vanaf haar mooiste kant: de waterkant.

Heb je geluk, dan vind je een stoeltje op het voor- of achterdek en dan kun je als een prins je ogen de kost geven. De Rialto-brug, het San-Marcoplein, het Dogenpaleis, het glaseiland Murano, het Lido, … alle hoogtepunten passeren de revue. En wij genieten vanop ons bootje. En heb je alles vanop het water gezien, dan ben je klaar voor het betere voetenwerk. Geen betere manier om Venetië te ontdekken dan om je zomaar, intuïtief, te laten meeslepen door de klanken van de stad, de flow van de toeristen, de geur van de restaurants. Er is zoveel te ontdekken.


zaterdag 27 augustus 2016

Zaterdag 27/8/2016, Bassano del Grappa-Tessera Venetië, 102 km. Totaal: 1618 km

We zijn er. Na 1618 zeer mooie en boeiende kilometers.

Na de koninginnenrit van de hoogte en de koninginnenrit van het natuurschoon is het vandaag die van de afstand. We leggen de laatste 102 kilometers af naar onze laatste etappeplaats: Tessera vlakbij Venetië. We fietsen niet tot in Venetië omdat je daar toch niet kunt fietsen. Teveel trappen en bruggen.  Tessera ligt voor ons strategisch tussen het mooie Venetië en de luchthaven Marco Polo. Daarom beschouwen we Tessera als ons eindstation.

De Alpen kijken deze morgen vanuit de hoogte op ons neer wanneer we ons hotel in Bassano verlaten. De zon schijnt en zal steeds warmer stralen.

We stuitten op de vreemde stad Cittadella dat volledig ommuurd wordt door metershoge bakstenen omwallingen. De stad is volledig binnen een cirkelpatroon gebouwd.

Vanuit Piazolla sul Brenta volgen we een oude spoorwegbedding die ons veilig een flink stuk oostwaarts brengt. Tijdens de picknick doet een prachtige vlinder zich te goed aan het zout in ons zweet. Bijna een kwartier blijft het beestje op ons zitten. Tja, zweet genoeg. De loden zon hamert genadeloos op de Po-vlakte.

Dan maar verder fietsen om wat af te koelen. Het vlakke land heeft tot Vigonza weinig boeiends te bieden. Graan, maïs en sojabonen. In Bronzola stoppen we bij een bar. Een achttal mannen op het terras gaapt ons ongeneerd aan. Twee cola zero's aub? We zetten ons binnen en het enige wat daar gebeurd zijn vier mannen en een vrouw die op automatische piloot spelen op de gokmachines. Jammer genoeg voor hen is het altijd dezelfde man, de oudste, die altijd wint. Het leven kan hard zijn in Bronzola.

In Vigonza wanen we ons even de sterren van de dag. We doorkruisen de stad over het parcours van de wielerwedstrijd. Enkele toeschouwers roepen ons vrolijk toe, maar de meesten kijken vertwijfeld naar deze twee ongeregelden die het wagen om in tegenrichting onder de aankomstboog door te rijden.

Na Vigonza rijden we over het viaduct over de autoweg van Padua naar Venetië. Normaal wuiven we dan altijd naar voorbij rijdende truckers, maar nu niet. De hitte stijgt op uit het zwarte asfalt onder ons. Wegwezen maar.

Plots beginnen de villa's te voorschijn te komen. Soms protserig, soms totaal vervallen, soms gerenoveerd. Overal merken we de villa's op, vaak omgeven door grote tuinen. Langs de Brenta tussen Stra en Oriago staan ze, de ene na de andere. Het is verrassend om te zien hoe de villa's het landschap zo sterk een Venetiaans aspect geven. Het water van de Brenta, de villa's, de slanke bakstenen kerktorens en hier en daar het beeld van de Venetiaanse gevleugelde leeuw. Prachtig stuk fietsroute.

We naderen het industriële Mestre, de stad net voor de lagune van Venetië. Onze vrees over hoe we deze stad zouden kunnen doorspartelen op weg naar ons hotel aan de luchthaven blijkt ongegrond. Tot aan het station van Mestre volgen we stipt de aanbevelingen van onze reisgids van Reitsma. Doorheen de industrie, onder de snelwegen, doorheen de voorsteden, recht naar het station van Mestee. Vanaf het station is het met de mobiele telefoon en Google-maps in de hand dat we vlot de Via Orlanda vinden. Zo komen we zonder kleer scheuren op onze bestemming aan na 1618 kilometer.

Nu een lekkere douche, pizza eten en morgen vroeg op om Venetië te VOET te verkennen.

vrijdag 26 augustus 2016

Vrijdag 26/8/2016, Caldonazzo - Bassano del Grappa - 84 km

De vallei van Valsugana is toeristisch nog niet platgelopen maar biedt wel heel wat wandel- en fietslogelijkheden. Vandaag doorkruisen we dit gebied langsheen de oevers van de Brenta. Een kleine rivier die zijn weg zoekt naar de lager gelegen Povlakte.

Vanuit Caldonazzo fietsen we eerst naar het kuuroord Levico Terme waar we 20 jaar geleden ook al eens op vakantie waren met onze toen nog kleine kindjes. Van het dorp herkennen we bijna niets, maar het statige hotel vinden we wel terug. Waar zijn die twee decennia heen gevlogen?

Vanuit Levico gaat het langs een afzonderlijk fietspad naar Borgo Valsugana, 20 km verder. Het is een verrassend mooie en aangename stad waar de Brenta doorheen stroomt. Ook hier oude palazzo 's en hotels met een ietwat vergane glorie. De sfeer is er ontspannen en vriendelijk. Aan de luide en geanimeerde gesprekken te horen valt het niet te ontkennen dat we nu wel degelijk in Italië zijn.

Vanaf nu volgt een onvergetelijk landschap. Over de sterk geërodeerde bergtoppen rechts van ons streelt de zon nog net de nevelen die rond toppen hangt. Het resultaat is een vaag transparant gordijn dat zonbeschenen de flanken verhult. Pure poëzie van moeder natuur. De vallei is zeer feeëriek en soms horen we enkel de klank van het water, de wind en onze banden die zingen over het weeral magnifieke asfalt.

De vallei wordt steeds smaller en de hellingen neigen steeds meer naar loodrecht. Het verwondert ons dus niet dat we even een omweg moeten maken ingevolge een aardverschuiving.

Aan een klein en trouwens uiterst zeldzaam plekje waar je veilig met je voeten in het water kunt stappen, geraak ik aan de praat met een Italiaanse dame die ook al een deel van de Compostella-route stapte. Uit het gesprek blijkt dat onze laatste etappe morgen helemaal niet evident zal zijn. Mestre, de stad voor Venetie, is blijkbaar hels voor fietsers. Dat belooft😞

We trekken verder de steeds nauwer wordende vallei in. Autoweg en fietspad nestelen zich steeds dichter ineen tot zelfs het fietspad over een smal pad boven de rivier wordt geleid. Dit is een spectaculair traject. Het is het mooiste traject dat we tot heden aanschouwden. Formidabel!

In Valstagna is het water zo wild dat er een heuse wildwaterpiste werd aangelegd. Boeiend om te zien hoe de kajakkers de hindernissen omvaren.

En zo worden we plots door de Alpen uitgespuwd. Even voor Bassani del Grappa eindigen abrupt de bergen en zitten we eensklaps op de Po- vlakte. Dit lijkt wel een ander land. Het verkeer wordt ook veel drukker en van een afzonderlijk fietspad is geen sprake meer. We zoeken onze weg door het hectische verkeer. En ja, eenrichtingverkeer kun je via het voetpad omzeilen. We imiteren daarmee gewoon de inboorlingen😊

Hoe dan ook, we vinden ons hotel, stallen de fiets en na de douche nemen we de taxi de stad in. Gelukkig, want Bassano missen zou zonde geweest zijn. De Ponte Vecchio, de Piazza Libertat, de bars en de ambiance... Dit vind je alleen in het zuiden. Met een glas vino bianchi frizzante sluiten we een prachtige dag af.

donderdag 25 augustus 2016

Ora- Trento-Caldonazzo

Het ging vooruit deze voormiddag. Tegen twaalf uur zaten we al 32 km ver, maar onze tussenstop Trento was nog niet in zicht. Het weeral perfect aangelegde fietspad loopt grotendeels bovenop een dijk die de Adige verhindert te overstromen. Vroeger was dit hier vaak het geval waardoor de malariamug eertijds veelvuldig voorkwam.

In San Michele vieren ze mijn verjaardag zelfs met een 4-novemberstraat. Dank u wel daarvoor 😊

Het dal omsluit ons links en rechts met steile roodbruine rotswanden waartussen de Adige zijn weg zoekt. Even voor Trento maken we een zeer grote omweg rond een natuurreservaat. Veel natuur hebben we op die omweg niet gezien.

Trento was een mooie stad met heel wat palazzi. En de cirkel werd weer rond, want tegenover het terras waarop we onze spaghetti con pomodori i basilico verorberden stond het palazzo van de Fuggers. Je weet wel, de familie die we eerder op onze reis in Augsburg ontmoetten in de Fuggerei, Europa's oudste sociale woonwijk. Het fortuin van deze familie was en is enorm. Getuige dit paleis hier in het hart van Trento.

De stad staat vol mooie gebouwen, kerken en pleinen. Jammer dat onze tijd zo beperkt is. We mogen trouwens niet binnen in de dom omdat we een short dragen en de schouders van Ria niet bedekt zijn. De afgezanten van God zijn niet afgestemd op fietsers.

Na Trento volgt een lastige klim. Het begint al in de stad met enkele kilometers aan 6, 9 en soms even 13% omhoog. En dat bij 32 graden. Het was verdomd zwaar. Afstappen kon, maar dan geraak je bijna niet meer op de trappers. We zweten ons omhoog en eindelijk, na Cognola, kunnen we even weer op adem komen. Bij de start van de afdaling naar Perigine stuitten we op een gerestaureerde bunker uit de Oostenrijks - Hongaarse tijd.  De moeite voor een klein bezoekje.

Vandaar transpireren we ons verder naar Perigine en het meer van Caldonazzo.

74 km hebben we afgelegd en daarmee zijn op twee dagreizen van Venetië terechtgekomen: Caldonazzo.

woensdag 24 augustus 2016

24/8/2016, 62 km, Merano-Bolzano-Ora

Ook vandaag is de zon weer uitbundig van de partij. We fietsen vandaag naar Auer/Ora. We zitten nog steeds in Sud Tirol. Een gebied waar Duits en Italiaans een gelijk statuut hebben en waar in de administratie beide talen wordt gesproken.

Het gebied tussen Merano en Bolzano is een gigantisch appelteeltgebied. 10% van alle appels die in de Europese Unie worden geconsumeerd groeit aan deze bomen. En Lana, een van de dorpen waar we doorheen fietsen is goed voor een tiende daarvan. Het is dan ook logisch dat we onze dorst stillen met een goede apfelschorle in Kathy's Jaufenstation temidden de appelbomen.

We fietsen op en neer over de heuvels naar Andrian waar we op de middag eten onder de druiven van het gasthof. Ik begrijp niet hoe deze druiven zo rijp en sappig kunnen blijven hangen zonder dat de vogels ze inpikken. In mijn tuin houd ik zonder net niets over.

Bolzano ligt ook op onze route. Een perfect fietspad brengt ons tot in het centrum van de stad. Voor de zoveelste keer verbazen we ons over de kwaliteit van dit fietsnetwerk. En ook hier geen geprutst met knooppuntnummers. Je volgt gewoon de bordjes naar Trento en automatisch kom je op de goede weg terecht. Geen landkaart nodig.

OC Cirkant in Bolzano

dinsdag 23 augustus 2016

Dinsdag 23/8/2016, Merano, rustdag.

Meran. Merano! Een waarlijk heerlijke stad. Een stad midden de Alpijnse hoogtes maar met de charme van een mediterraan kuuroord. Met lommerrijke promenade en wandelingen die je langs de klaterende rivier de Passer meenemen boven de stad. Met een voettocht via de Tappeinerweg kom je boven het stadscentrum waar je de ganse vallei kunt overzien. Onderweg word je verrast op fraaie bloemen- en plantenornamenten en word je via metalen kijkbuizen gewezen op historische en actuele gebouwen. Een cola op een hooggelegen terras, even stilstaan bij een herdenkingsplek voor de doden van de slag van de Küchelberg (Tiroolse boeren tegen napoleontische soldaten) en verwonderd kijken naar tastbare bewijzen van de krachtige eroderende werking van een vroegere gletsjer. Zo kom je weer in de benedenstad met zijn leuke winkelgalerijen, zijn Kurhaus en zijn thermen. Keizerin Elizabeth, wereldwijd veel bekender onder het koosnaampje Sissi, was hier ook graag, getuige de Sissi-promenade.

We zijn ook een halfuur blijven plakken aan de ontroerende orgelklanken in de Evangelische kerk waar gerepeteerd wordt voor het aan de gang zijnde muziekfestival.

Merano. 5 sterrenstad in de zon. 29 graden. Che bella citta! Ti amo!