Ria en Wim op de fiets... door Europa!

44,8 gr. Da's warm genoeg om het na 58 stoffige kilometer voor bekeken te houden. Deze morgen aten we zoals vele andere Caminogangers op het terras van de lokale bar. Een aantal aanwezige gasten herkenden we en omgekeerd. Het vers geperst fruitsap kost hier een habbekrats en is heerlijk. Vanuit Carrión volgden we de oude pelgrimsweg. Grind, zand en stof vormden voor ons de nieuwe, (s)toffe uitdaging. Het is wel iets lastiger rijden, maar je geraakt meer opgenomen in de grote troep Santiago-gangers. Het geeft je een speciaal gevoel. We krijgen bijna medelijden met de wandelaars die deze vlakte door moeten. Ik ben dan toch liever te fiets. Hannelore voegt er aan toe: per auto is nog beter. Stof maakt dorstig, dus stopten we in bijna elk dorp op onze weg voor ofwel een cola in de bar of fris water in de dorpswinkel. De afstand tussen de dorpen is hier wel veel groter. In een godvergeten gat, genaamd Moratinos vond Hannelore een credential met vele stempels. Blijkbaar vergeten door ene...

Ontbijt in Burgos, dat mag geen probleem zijn. De panaderias en cafeterias zijn alom tegenwoordig. Een "café americano" (groot zonder melk), een café con leche of hun colacao (warme chocolademelk) is een ochtendlijk genoegen. Daarna de fiets op en de weg uit de stad zoeken aan de hand van de ontelbare gele pijlen, caminosterren, opschriften, ... Je kunt moeilijk missen. Buiten Burgos wachten ons al snel de eindeloze graanvlakten. We komen dicht bij de Tierra de Campos, ja die van het "spaanse graan heeft de orkaan doorstaan". Eindeloos recht is de weg, aan de horizon met de hemel versmolten in een luchtspiegeling. Ik weet nu waarom ze "Spanj-AARD" zeggen tegen de Iberiërs. Volgens mij wonen ze onder de grond. De ganse tijd zie je géén levende ziel op straat, in de velden of op de wegen. Maar wanneer je om 13 uur halt houdt op een desolaat kruispunt met enkel een restaurant en een tankstation, dan zie je een magisch fenomeen. Eerst zit je moederziel alleen ...

Vandaag was het rustdag. Lekker lang geslapen en daarna de stad in. De straatjes verkennen en de andere pelgrims gadeslaan. De prachtige, praalrijke kathedraal bezoeken. Je ogen de kost geven aan de schilderwerken van Van Cleef, de brussels-brabantse wandtapijten, de albasten grafmonumenten, de luchtige koepels, de hemelse gewelven,... die mensen hadden er verstand van indertijd. Die van onze tijd ook. Een duizeligmakende 3d-visualisatie van de Castilliaanse Jacobeoroute en de structuur van de kathedraal zijn fantastisch goed gemaakt. Een bezoek van de kathedraal houdt je hier gemakkelijk 2 uren bezig. Voor de kathedraal zagen we ook weer onze spaanse fietspelgrims terug. Ze waren zeer verwonderd dat we gisterenavond al toegekomen waren. Daarna churros con chocolate. Nog wat flaneren door de parken en de winkelstraten. Zachte chorizo bij een lokale charcutier om uit het vuistje op te eten. Een ijsje op de Plaza Mayor. Een koffie op een ander pleintje tot... Verdorie! Waar is Hannelore...

Spaanse campinguitbaters die de dochters van een vlaamse vader een letterlijk koude douche willen geven na een ganse dag fietsen in de hitte, wezen gewaarschuwd: ze zullen een vlaamse colère krijgen in 't vermassacreerd spaans... Tot ze een deel van zijn geld teruggeven. Dat is hetgeen onze uitbater van gisterenavond overkwam. Niets te "mañana". Hoe dan ook, we hebben goed geslapen. Voor het ontbijt trokken we naar een lokale bar. Zo'n spaanse bar is een fenomeen op zich. Rond negen uur loopt zo'n etablissement vol met arbeiders, gepensioneerden, bedienden, commerciëlen,... voor café con leche, café, croissants,... Er wordt gebabbeld, geroddeld, onderhandeld en vooral veel gerookt. Het is de moeite om al die activiteit gade te slaan. In Najera vielen ons de antennes en schoorstenen op. Ze zitten vol ooievaars, honderden. Je ziet ze ook hoog in de lucht zweven op de thermiek. Met onze 2 dochters in de buurt jagen we die beesten angstvallig van ons weg. We fi...

We zijn deze morgen rijkelijk laat uit het Hostal El Volante vertrokken. Zo heerlijk geslapen tussen kraakverse lakens en dat na het lekkere eten van gisterenavond. Rond 10u hebben we koeken, yoghurt en fruitmelk gegeten op de parking van het Eroski-center. Voor de slechten van geest onder jullie... Da's een lokale soort Delhaize met een raar klinkende naam. Onze eerste stopplaats, de beroemde wijnfontein van Irache. Ter compensatie van de bouw van een wijnbedrijf, vlak bij het klooster van Irache, staan twee kraantjes in de muur. Eén met wijn, de andere met water. Tuurlijk moesten we proeven en we waren niet alleen. Een groep franstalige belgen, wandelaars lestte ook de dorst met de heerlijke rode wijn. Bleek dat ze uit Braine l'Alleud kwamen en zeer goed Partena kenden. Wat een toeval! Elk jaar leggen ze een stuk van de Camino af. De portugese groep fietsers zou ons later nog eens tegenkomen en aanmoedigen. Het gebeurt vaak dat de dochters aanmoedigende woorden en bew...

Met lood in de schoenen trokken we deze morgen de baan op. Eerst was ik met de fiets de hoger gelegen stad ingetrokken op zoek naar lekkers en zeer slaagde ik erin om de bakkerij toonbank leeg achter te laten.   De tocht begon zwaar. Nog altijd dezelfde vervelende wind. Eerst een lang stuk bergop, sleurend, trekkend en zodra eventjes stopte... ijskoud.  Hoe dan ook ze zetten door, en rond de middag kwamen we eindelijk in Monreal, net voor het einde van deze zware vallei.  Hier deden we ons tegoed aan ciabbata met kaas en salami op stoeltjes en tafeltjes van de lokale kruidenier, in het midden van de steeg.   We waren  pas vertrokken toen de dames sanitaire stop wilden houden... maar niet verder, want daar staat een grote groep wielrenners.  De meisjes kruipen achter struiken... komt toch wel een van die wielrenners naar ons gereden... "Wilde gijle ook iets meedrinken?". 't waren verdorie belgische fietsers die met Jovaka op fietstocht zaren naar Compost...

Het begon op een mooie manier. Het ontbijt werd door de gastheer van de b&b tot aan de deur van het studiootje gebracht. De croissants, koffie en fruitsap werkten we in de zon, in het midden van het grasveld, naar binnen. Rond 10u was alles weer gepakt en gezakt en vertrokken we langsheen de relatief rustige N240 richting het westen. De weg bracht ons via de Aragon naar het 21 km lange, azuurblauwe stuwmeer van Yesa. De combinatie tussen de grijze rotswanden, de lichtgroene, half onder water staande wilgen en het blauwe water is echt mooi. In Yesa zelf hebben 's middags gegeten. Toen al begon de wind in kracht toe te nemen. Vanuit Yesa hing het langs dezelfde nationale weg zeer omhoog (2 km aan 8%) en nog steiler naar omlaag (2 km aan 9%) richting Lumbier alwaar we over een oude spoorwegbedding reden die ons naar een cañonachtige kloof voerde. Door twee pikdonkere nauwe tunnels ging het grindpad verder. Op de hoge rotswanden nestelden arenden. Zeer indrukwekkend. Bij het doorri...