Mainradweg 2026: Dag 17- Pilsen - Horovice

 Zaterdag 19 juli 2026

Vandaag van Pilzen naar Horowice. 54 kilometer, maar met een deprimerend hoogteprofiel. Gelukkig viel de realiteit iets beter mee dan gevreesd. Misschien speelde het feit dat we sinds de start in Mainz al 873 kilometer onder onze fietswielen zagen schuiven, mee in onze geesten. Spieren beginnen pijn te doen, vooral de bovenbenen.

Van deze ganse trip fietsten we er 412 samen met Hannelore en Olivier. Wat een plezier om deze reis in hun gezelschap te mogen beleven.

We verlieten Plzn langs de gigantische brouwerij van Pilsner Urquell. We stappen onder hun monumentale toegangspoort het bedrijfsterrein op en landen pardoes in een internationale samenkomst van Corvette-eigenaren. Nog even de winkel met al het promotiemateriaal van Pilsner Urquell bezoeken, maar niets kopen… Ahja, want al wat je koopt moet je meeslepen in je fietstassen…

We laten Plzn achter ons en gaan dra weer omhoog, de velden in. Het is warm en de spieren willen nog niet echt mee.

Bospaden brengen ons richting Kysice. We rijden net het gehucht binnen als plots een luide “knak” klinkt. What the hell! De bout die het zadel van Olivier op de zadelpen houdt, breekt doormidden . Gelukkig komt Olivier er met de schrik vanaf, maar fietsen zonder zadel blijft nu eenmaal moeilijk. En nu?? In de tuin van een nabij gelegen huis staat een vrouw, maar die spreekt enkel Tsjechisch. Ze roept er haar man bij, gekleed in overall, die de gebroken bout monstert en naar zijn garage trekt. Maar hij heeft geen zo’n stuk liggen. Hij stelt voor om samen met Olivier, met de auto, terug naar de Baumarkt in Plzn te rijden. 40 minuten later dagen ze terug op, met een goede bout. Het zadel kan er weer op en kunnen we ver. Dit is nu al de derde keer dat we gelukkig beroep kunnen doen passanten of bewoners om ons uit de nood te helpen.

Verder dan maar, weer de bossen in, ondertussen is het bijna 13 uur. Aan het meer van Ejpovice is er een camping, waar ze lekkere braadworst en tortilla’s verkopen. De sfeer komt dit zeker ten goede.

In Rokycani is er “jacht”-markt met geweren, vizieren, jachtmessen en live muziek. Twee Nederlandse fietsers herken ik direct aan de fietsgids die ze gebruiken, dezelfde als wij. Zij vertrokken vanuit Amsterdam. En oef… ze vinden dit deel van de route ook lastig. Oef, er is dus niets mis met ons.

Met iets meer moed trekken we verder, langs steeds groener wordende bossen, kleine riviertjes en kleine meertjes. In het bos van Dobriv genieten we even van een doorwaadbare plek in de rivier, maar daarna worden we genadeloos naar boven gestuurd, maar we slagen er in. Op grindpaden gaat het verder door het dennenbos en in Strasice bereiken we het hoogste punt van de dag, 548 m.

Het landschap is verbluffend mooi. Eindeloos grasland met daarna een pad, richting de volgende heuvel. Het lijkt wel een andere wereld. Prachtig!

En dan komt de kers op de taart. 15 kilometer om terug te dalen tot op 348 m hoogte. We zetten de hoogste versnelling op en genieten van deze afdaling. Zo komen we net om 18u aan in ons hotel. En… we zijn de enigsten in het hotel. Het avondeten krijgen we nog en om 19u vertrekt de gastvrouw. Daar is de koelkast… als je iets wilt, dan neem je maar… morgen zien we dan wel. En weg is ze… Dat zijn hier nogal hotels hé!