Mainradweg 2026: Dag 14- Bisschofsgrün - Pomezi Nad Ohri (CZ)

 Woensdag 15 juli 2026

Je denkt, we zijn boven, dus vanaf nu gaat het bergaf. Maar een grafiekje kan veel zweet verbergen. Deze morgen vertrokken we vanop 675 m in Bischofsgrun. Vooreerst… het ontbijt was heerlijk en zeer gevarieerd in het gasthof Jägerhof. We sliepen er perfect en de hotelbaas bleef zijn vriendelijke en joviale zelf.

Dus… even vertrekken en dan… klimmen tot 825 m. Klim, puffen, zweten… Wablief, we zitten waarlijk tussen de rodelbanen, de skischansen en de “slopes”. Dit is dus wel degelijk een wintersportgebied waar jaarlijks 2 a 3 maanden kan geskied worden. Het Fichtelgebergte is bij ons bijna onbekend, maar het is het hoogste middelgebergte in Duitsland, de hoogste top is de 1053 m hoge Schneeberg. Wij rijden rond de Ochsenkopf. Een zeer mooi pad doorheen het dichte bos, links en rechts soms afgezoomd met gigantische rotsblokken, ooit eens in een lawine naar beneden gedonderd. Prachtig om hier te fietsen..

We dalen daarna over een zeer lang, zalig grindpad opnieuw tot 532 m tot in Ebnath. We weten dat we straks weer omhoog moeten, nu weer naar 700 m. Dus eerst een lichte picknick en dan… whaow…12% gedurende 200 m… kwestie van wakker te schieten Gestaag gaat het daarna hemelwaarts… af en toe stoppen om even de hoogtemeter checken… nog 100 m stijgen, nog 50… we zijn er….

En dan een afdaling over perfect asfalt… we zoeven aan 45 a 50 per uur naar beneden… machtig.

Omdat ons hotel vanavond geen eten aanbiedt, stoppen we in Marktredwitz voor een lekkere warme maaltijd.

Verdorie, enkele kilometer verder slaat het noodlot weer toe. De versnellingen achteraan op Hannelore haar fiets slaan in een knoop. Te midden de velden is natuurlijk geen fietsenmaker te bespeuren. Het is trouwens bijna 6 uur en alles sluit. We proberen hopeloos de techniek te redden. Ik houd een voorbijrijdende fietser tegen. Peter! Die probeert ook te helpen, zonder succes. Maar… hij belt naar Jürgen (niet die van gisteren), en… hij maakt voor ons een afspraak aan de volgende brug… waar Jürgen zal komen met zijn zoon Ben… die technieker is bij Cube. En inderdaad, aan de volgende brug komen Jürgen en Ben ons vakkundig helpen. Hij klikt, hij verdraait, hij trekt… én waarlijk… alles werkt weer naar behoren. Een tweede dag met een ongelofelijke, miraculeuze helpende hand.

We kunnen verder. En gelukkig is het versnellingsapparaat weer paraat, want er wachten nog enkele venijnige korte klimmetjes tot aan de Tsjechische grens. Pomezi na Ohri wacht op ons en ook de hoteluitbaatster (die we al verwittigden) ontvangt ons. We krijgen de sleutels van het hotel, kopen snel van haar water, bier en cola en we maken van haar terras gebruik om te eten met zicht op het meer. Heerlijk. Het hotel is voor ons alleen.